هستى بهره‌اى نداشته و منفى است ، البته نه به اين معنى كه واقعيت با اشياء يكى شود و يا در آنها نفوذ يا حلول كند و يا پاره‌هايى از واقعيت جدا شده و به اشياء بپيوندد ، بلكه مانند نور كه اجسام تاريك با وى روشن و بى وى تاريك مىباشند ؛ و در عين حال همين مثال نور در بيان مقصود خالى از قصور نيست . و به عبارت ديگر : او خودش عين واقعيت است و جهان و اجزاء جهان با او واقعيت دار و بى او هيچ و پوچ مىباشد . نتيجه جهان و اجزاء جهان در استقلال وجودى خود و واقعيت دار بودن خود تكيه به يك واقعيتى دارند كه عين واقعيت و به خودى خود واقعيت است .